„Nie mamy modeli 3D ani działu IT”

Nie zaczynaj od technologii. Zacznij od problemu

Najczęstszy błąd firm zainteresowanych AR polega na rozpoczynaniu projektu od pytania: „Jaki model 3D możemy przygotować?”. To pytanie jest wtórne.

Najpierw warto odpowiedzieć na trzy ważniejsze kwestie:

• Co chcemy lepiej pokazać lub wyjaśnić?
• Kto będzie korzystał z przygotowanych treści?
• Jaki konkretny problem ma rozwiązać scenariusz AR?

W dziale sprzedaży może to być trudność w prezentowaniu dużego lub skomplikowanego produktu. W szkoleniach — konieczność wyjaśnienia procedury, której nie da się dobrze pokazać na slajdzie. W serwisie — problem z odnalezieniem właściwego elementu maszyny i wykonaniem naprawy zgodnie z instrukcją.

Dopiero po określeniu problemu można zdecydować, czy potrzebny będzie pełny model 3D, uproszczony model techniczny, animacja, film, seria zdjęć, interaktywne punkty informacyjne czy quiz sprawdzający wiedzę.

Brak modeli 3D nie oznacza braku możliwości

Wiele przedsiębiorstw posiada już cyfrowe zasoby, choć nie zawsze są one gotowe do bezpośredniego wykorzystania w aplikacji AR. Mogą to być między innymi:

• pliki CAD,
• modele projektowe,
• dokumentacja techniczna,
• rysunki konstrukcyjne,
• schematy,
• zdjęcia produktu,
• filmy instruktażowe,
• katalogi i prezentacje,
• instrukcje obsługi.

Nie każdy plik, który działa w środowisku projektowym, będzie odpowiedni dla smartfona lub tabletu. Modele używane przez konstruktorów są często zbyt szczegółowe i ciężkie, aby płynnie wyświetlać je na urządzeniu mobilnym. Dlatego przed wykorzystaniem trzeba je zwykle zoptymalizować, uprościć lub przekonwertować do właściwego formatu.

To ważne rozróżnienie: firma nie musi mieć gotowego modelu AR, ale powinna mieć materiały, na podstawie których można taki model przygotować.

Jeśli przedsiębiorstwo nie dysponuje żadnymi modelami cyfrowymi, możliwe jest ich opracowanie na podstawie dokumentacji technicznej, zdjęć lub innych materiałów referencyjnych. W zależności od produktu może to oznaczać przygotowanie prostego modelu poglądowego albo bardziej szczegółowej cyfrowej reprezentacji urządzenia.

Nie zawsze potrzebna jest jednak pełna cyfrowa kopia produktu. Jeśli celem jest pokazanie zasady działania pompy, budowy podzespołu lub kolejności czynności serwisowych, uproszczony model może być skuteczniejszy niż bardzo dokładne odwzorowanie każdego elementu.

No-code oznacza samodzielność, a nie brak pracy

Jedną z głównych cech e-peAR jest możliwość tworzenia scenariuszy bez programowania. Użytkownik może korzystać z panelu zarządzania, w którym dodaje modele 3D, opisy, filmy, zdjęcia oraz quizy, a następnie układa je w określoną ścieżkę prezentacji lub szkolenia.

W praktyce oznacza to, że do przygotowania podstawowego scenariusza nie trzeba budować aplikacji od zera ani zatrudniać programisty Unity. Nie trzeba też za każdym razem angażować zewnętrznego software house’u, gdy zmieni się opis produktu lub kolejność procedury.

To jednak nie oznacza, że technologia automatycznie przygotuje wartościową treść. Nadal potrzebne są:

• wiedza eksperta merytorycznego,
• dobrze opisana procedura,
• decyzja o tym, co użytkownik ma zobaczyć,
• logiczna kolejność informacji,
• materiały wizualne,
• testy z rzeczywistymi użytkownikami.

Platforma upraszcza budowę i aktualizację scenariusza. Nie zastępuje osoby, która zna produkt, proces lub procedurę i potrafi zdecydować, co rzeczywiście powinno znaleźć się w prezentacji.
Kto powinien uczestniczyć we wdrożeniu?

Wdrożenie nie musi wymagać dużego zespołu projektowego. Przy pierwszym pilotażu wystarczy zazwyczaj niewielka grupa osób reprezentujących różne obszary firmy.

Właściciel biznesowy projektu odpowiada za cel wdrożenia. Może nim być dyrektor sprzedaży, kierownik szkoleń, dyrektor produkcji albo osoba odpowiedzialna za innowacje.

Ekspert merytoryczny dostarcza wiedzę o produkcie, maszynie lub procedurze. To on wie, które elementy są najważniejsze, jakie błędy popełniają użytkownicy i które informacje powinny pojawić się w scenariuszu.

Osoba odpowiedzialna za treść układa narrację, opisy, kolejność kroków oraz pytania kontrolne. W mniejszej firmie tę funkcję może pełnić ekspert merytoryczny.

Dział IT lub administrator powinien zweryfikować kwestie związane z urządzeniami, dostępami, bezpieczeństwem, logowaniem i ewentualną integracją z istniejącymi systemami. Nie musi jednak samodzielnie tworzyć aplikacji.

W wielu przypadkach dział IT nie prowadzi całego projektu, lecz uczestniczy w nim na określonych etapach. To szczególnie istotne w większych organizacjach, w których trzeba sprawdzić zgodność rozwiązania z wewnętrznymi zasadami bezpieczeństwa i zarządzania urządzeniami.
Jak wygląda przygotowanie pierwszego scenariusza?

Rozsądne wdrożenie warto podzielić na kilka etapów.

1. Wybór jednego, konkretnego zastosowania

Na początku nie należy digitalizować wszystkich produktów, maszyn i procedur jednocześnie. Lepiej wybrać jeden przypadek, w którym problem jest dobrze widoczny i możliwy do zmierzenia.

Może to być:

• prezentacja jednego produktu na targach,
• szkolenie z obsługi konkretnego urządzenia,
• instrukcja przezbrojenia maszyny,
• onboarding na jednym stanowisku,
• procedura serwisowa dotycząca określonego podzespołu.

Dobrze wybrany pilotaż pozwala ocenić nie tylko działanie samej technologii, ale również gotowość organizacji do tworzenia i aktualizowania treści.

2. Audyt dostępnych materiałów

Kolejny krok to zebranie tego, czym firma już dysponuje. Warto sprawdzić, czy dostępne są:

• modele CAD,
• zdjęcia produktu z różnych perspektyw,
• filmy,
• instrukcje,
• schematy,
• prezentacje handlowe,
• dokumentacja serwisowa,
• procedury BHP.

Na tym etapie można również określić, jakich materiałów brakuje i które trzeba przygotować od początku.

3. Opracowanie scenariusza

Sam model 3D nie jest jeszcze prezentacją ani szkoleniem. Warto zaplanować, co użytkownik zobaczy po uruchomieniu materiału, jakie elementy będzie mógł wybrać i jakie informacje pojawią się po kliknięciu określonego punktu.

W scenariuszu można wykorzystać między innymi:

• interaktywny model 3D,
• przekroje i animacje,
• opisy umieszczone przy konkretnych elementach,
• zdjęcia i filmy,
• instrukcję krok po kroku,
• ostrzeżenia,
• checklistę,
• quiz podsumowujący.

Im precyzyjniej określony jest cel, tym mniejsze ryzyko, że scenariusz stanie się jedynie efektowną prezentacją bez realnej wartości użytkowej.

4. Konfiguracja w panelu e-peAR

Przygotowane materiały trafiają do panelu zarządzania. Tam można zbudować strukturę scenariusza, dodać opisy, multimedia i elementy interaktywne, a następnie przypisać treści odpowiednim użytkownikom lub grupom.

Jedną z praktycznych korzyści centralnego zarządzania jest możliwość aktualizacji treści bez drukowania nowych instrukcji i bez przygotowywania osobnej wersji dla każdego urządzenia. Jeśli zmieni się parametr, kolejność czynności lub opis produktu, aktualizacja może zostać wprowadzona w jednym miejscu.

5. Testy z użytkownikami

Ostatnim etapem pilotażu powinny być testy z osobami, które będą korzystać ze scenariusza w praktyce. Handlowiec powinien sprawdzić, czy potrafi szybko wykorzystać prezentację podczas spotkania z klientem. Serwisant powinien ocenić, czy instrukcja rzeczywiście pomaga mu odnaleźć właściwy element. Nowy pracownik powinien móc przejść przez szkolenie bez ciągłej pomocy trenera.

To właśnie testy pokazują, czy scenariusz jest zrozumiały, czy nie zawiera zbyt wielu informacji i czy działa na urządzeniach używanych przez firmę.

Co z działem IT?

Wdrożenie platformy no-code może ograniczyć zakres pracy działu IT, ale nie powinno być przedstawiane jako całkowite wyłączenie IT z projektu.

Wsparcie techniczne może być potrzebne przy:

• wyborze i konfiguracji urządzeń,
• instalacji aplikacji,
• zarządzaniu kontami i uprawnieniami,
• integracji z systemami firmy,
• polityce bezpieczeństwa,
• zarządzaniu aplikacjami mobilnymi,
• ocenie sposobu przechowywania i przetwarzania danych.

W przypadku małego pilotażu udział IT może być niewielki. W dużej organizacji zakres zaangażowania będzie zależał od wymagań bezpieczeństwa, liczby użytkowników i planowanych integracji.

Najważniejsza zmiana polega na tym, że dział IT nie musi tworzyć całego rozwiązania od podstaw. Jego rola może koncentrować się na zapewnieniu bezpiecznego i zgodnego z firmowymi standardami środowiska pracy.

Czy warto zaczynać od pilotażu?

Tak — pod warunkiem że pilotaż nie będzie przypadkowym pokazem technologii.

Dobry projekt pilotażowy powinien mieć:

• jasno określony cel,
• konkretną grupę użytkowników,
• jeden produkt, proces lub procedurę,
• ustalone kryteria oceny,
• osobę odpowiedzialną za dalszy rozwój.

Warto mierzyć nie tylko reakcję użytkowników, ale również praktyczne rezultaty. W sprzedaży może to być liczba wykorzystań scenariusza podczas spotkań, najczęściej oglądane elementy lub opinie handlowców. W szkoleniach — wyniki quizów, czas przejścia modułu i najczęściej popełniane błędy. W serwisie — liczba wykorzystań instrukcji, czas wykonania procedury lub liczba konsultacji z ekspertem.

Dopiero takie dane pozwalają zdecydować, czy rozwiązanie należy rozszerzyć na kolejne produkty, stanowiska lub oddziały.

Nie musisz mieć działu AR

Największą barierą we wdrożeniu rozszerzonej rzeczywistości nie musi być brak modeli 3D ani brak programistów. Częściej problemem jest brak jasno zdefiniowanego zastosowania i osoby, która poprowadzi projekt od strony biznesowej.

e-peAR pozwala tworzyć i aktualizować interaktywne prezentacje oraz szkolenia bez budowania dedykowanej aplikacji od podstaw. Można wykorzystać istniejące pliki, dokumentację, zdjęcia i materiały wideo, a brakujące modele przygotować lub opracować z pomocą zewnętrznych specjalistów.

Najrozsądniejsza droga nie prowadzi od razu do wielkiego wdrożenia. Prowadzi od jednego konkretnego problemu do pierwszego działającego scenariusza. Jeśli rozwiązanie przyniesie wartość, można stopniowo rozszerzać je na kolejne produkty, procesy i zespoły.

* * *

Nie masz modeli 3D ani osobnego zespołu IT? To nie musi być przeszkodą. Umów prezentację e-peAR i sprawdź, jak może wyglądać pierwszy scenariusz AR przygotowany dla Twojej firmy.